Informacja publiczna – obowiązek udzielenia informacji przez podmiot z sektora prywatnego

questions-2245264_1920Zasady udzielania informacji publicznej precyzuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm.). Przepis art. 4 omawianej ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ww. ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przedmiotem informacji publicznej w przypadku organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne jest ich działalność. Jeżeli chodzi z kolei o inne podmioty (w tym niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej), to prawo uzyskiwania informacji dotyczy tylko ich działalności w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W związku z powyższym, podmiot prywatny, np. z sektora ochrony zdrowia, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji stanowiących informację publiczną jedynie w zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne związane z ochroną zdrowia i korzysta ze środków publicznych (czyli w ramach kontraktu z NFZ o udzielanie świadczeń zdrowotnych).

Informacją publiczną są więc wszelkie dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, a także dokumenty, które służą realizacji określonych zadań publicznych oraz dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym. Podkreślić należy, że nie każde działanie organu władzy publicznej lub innego podmiotu będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera dodatkowy element w postaci „sprawy publicznej”. Pod pojęciem sprawy publicznej należy z kolei rozumieć każdy przejaw aktywności władzy publicznej oraz niektóre działania innych podmiotów – a więc tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych, przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym. Zadanie publiczne oznacza natomiast pewien obowiązek administracyjny, który ma prowadzić do osiągnięcia interesu publicznego i zaspokojenia potrzeb zbiorowych.

W tym kontekście, żądanie udzielenia „informacji publicznej” nie dotyczące świadczenia usług służących wykonywaniu zadań publicznych i to finansowanych ze środków publicznych, nie ma charakteru informacji publicznej, ponieważ zakres żądanych informacji nie jest związany z wykonywaniem zadań publicznych, np. z zakresu ochrony zdrowia z uwagi na prowadzoną działalność leczniczą i nie dotyczy również majątku publicznego.

Istnieje natomiast spór w doktrynie co do formy udzielenia wnioskodawcy informacji o tym, że zakres żądania nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Niektóre sądy stoją na stanowisku, że powinna być wydana decyzja w tej sprawie, inne – że ma to być zwykła forma pisemna ze wskazaniem, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania.

W mojej ocenie i zgodnie ze stanowiskiem NSA i nowym orzeczeniem WSA w Gliwicach, powinno to być zwykłe pismo:

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2002, II SA 2867/02

Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli w grę wchodzi dokonanie pewnej czynności technicznej, tj. udzielenia informacji, musi istnieć podstawa do decyzyjnego załatwienia sprawy. Pewną niekonsekwencją jest więc twierdzenie, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, a jednocześnie wykorzystywanie przewidzianej w tej ustawie formy działania. W takim przypadku organ powinien posłużyć się formą pisma skierowanego do strony.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2018, IV SAB/Gl 67/18

Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenia postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Podobnie niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 powołanej ustawy.

Stanowisko przeciwne:

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007, II SA/Wa 1932/06

Niezależnie od tego czy żądana informacja stanowi, czy też nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmowa jej udzielenia powinna nastąpić w formie decyzji. Dodać należy, iż w sytuacji, gdy organ poprzestaje na odmownym piśmie, skarżący ma prawo domagać się wydania decyzji przez organ w trybie skargi na bezczynność organu.

Należy jednakże podkreślić, że żądającemu informacji przysługuje środek zaskarżenia na odmowę udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca może bowiem skorzystać z uprawnienia do złożenia skargi na pismo informujące go o zinterpretowaniu danej informacji jako niebędącej informacją publiczną w rozumieniu ustawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (na podstawie przepisu art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s