Dowód z nagranej rozmowy telefonicznej nieobecnego świadka dopuszczalny

1-DSC_2154Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 31 marca uznał, iż dopuszczenie na rozprawie dowodu z zapisu rozmowy telefonicznej z udziałem nieobecnego świadka nie stanowiło naruszenia prawa do rzetelnego procesu.

Skargę do Trybunału wniósł obywatel Wielkiej Brytanii, który odbywa karę dożywotniego pozbawienia wolności za zabójstwo. Przed Trybunałem skarżący zarzucił, iż jego proces był nierzetelny i naruszył art. 6 Konwencji o prawach człowieka. O nierzetelności procesu miał przesądzać fakt, że w charakterze dowodu zostały wykorzystane zapisy rozmów telefonicznych jednego ze świadków, który odmówił stawiennictwa na rozprawie.

Trybunał nie uznał argumentacji skarżącego i nie stwierdził naruszenia art. 6 Konwencji.

Trybunał powołał się przede wszystkim na swoje ustalone orzecznictwo, które nakazuje zbadanie, czy ograniczeniu praw procesowych skarżącego, wynikającym z dopuszczenia dowodu z zeznań nieobecnego świadka, towarzyszą wystarczające czynniki równoważące takie ograniczenie. Ponadto, dowód z zeznań nieobecnego świadka nie może być wyłącznym ani rozstrzygającym dowodem, który przesądza o skazaniu.

Warunki te zostały w omawianej sprawie spełnione. Dowód z zapisów rozmów telefonicznych świadka, który odmówił stawiennictwa na procesie skarżącego, był jednym z wielu dowodów oskarżenia i miał zaledwie charakter pomocniczy. Krajowy sąd odwoławczy uznał nawet cały materiał dowodowy zebrany przeciwko skarżącemu za „przytłaczający”. Dalej, sporny dowód nie został również przyjęty przez sąd w sposób bezkrytyczny – sąd zbadał jego wagę, wiarygodność świadka oraz wszelkie towarzyszące im okoliczności. Obrona mogła bez przeszkód ustosunkować się do tego dowodu i przedstawić swoją wersję wydarzeń. Co więcej, ława przysięgłych została wyraźnie ostrzeżona przez sędziego prowadzącego sprawę o wątpliwościach związanych z tymże dowodem.

W tej sytuacji Trybunał uznał, iż dopuszczeniu spornego dowodu towarzyszyły wystarczające gwarancje równoważące ograniczenie prawa do obrony oskarżonego. Nie miało zatem miejsca naruszenie art. 6 Konwencji.

Seton przeciwko Zjednoczonemu Królestwu – wyrok ETPC z dnia 31 marca 2016 r., skarga nr 55287/10.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s